Gedicht over het mystieke fietsen

Freewheelen

Freewheelen is het zaligste,
ja het hogere fietsen.
Nescio deed het in de polders
en aan het IJ
Stijn Streuvels soms aan de waterkant.

De freewheeler lijkt op een late aristocraat.
Hij bolt even uit,
bewaart het evenwicht
maar doet nix
en dit dan zo lang mogelijk.

Freewheelen is bijna zeilen op het land
met twee zacht zoevende rollende wielen.

Hendrik Carette

Gedicht over een dier

Varanen

Varanen slapen niet, zij waken
en sluipen of rennen en slepen zich voort
in het hoge en lage rimboegras.

Varanen bijten niet, zij happen
in het weke blubberende vlees van zieke waterbuffels
of Duitse en Amerikaanse toeristen met een Japanse camera.

Varanen zijn gftige dieren en leven te midden
van ons, de mooie magere mensen,
het liefst op het zo paradijselijke eiland Komodo.

Ik kan echt niet geloven dat de goede God
deze laffe lelijke reptielen ooit heeft gecreëerd.

Hendrik Carette

Gedicht

Hommage aan Hélène Nolthenius

Wanneer we weer eens naar Italië gaan dan moeten we
zeker haar geniaal boek Duecento meenemen
in één van onze dertien hutkoffers.

Want wat deze erudiete dame weet te beschrijven
over dat land tussen Aosta en Apulië
brengt ons noorderlingen al snel in een erudiete extase.

Wie de weg neemt naar Milaan begint aan een nieuw bestaan
zoals de Fransman Stendhal
die daar met Napoleon was.

Wie de trein neemt naar Turijn is nog niet in het Vaticaan
maar is misschien op weg als pelgrim naar Assisi
of Brindisi dat vroeger Brundisium was.

Met deze dame gaan we naar het diepe arme zuiden
tot in Calabrië en voelen we de tarantula
of de tarantella tot op onze bleke weke huid.

Hendrik Carette

Gedicht

In de ommelanden van Antwerpen

Zeg aan alle Antwerpenaren dat daarginds in Schilde
Maurice Gilliams een vlakte zag waar geen moeders wonen.

Zeg dat de subtiele Rotterdammer Jacob Smits een schilderij
maakte (De Vlakte) dat getuigde van zijn liefde voor De Kempen.

En zeg maar dat het land van Saeftinge niet verdronken
is of verzonken door diepe graafwerken aan De Schelde

en alle sinjoren naar de ommelanden moeten om daarginds
hun aders te laten ontkalken en op zondag even uit te waaien

want de stad aan de stroom is dichtgeslibd en de boeren
komen niet meer zo graag naar de zo hoge Boerentoren.

Hendrik Carette

Gedicht

La vie d’un ogre


gedicht voor oudere mensen, nog niet voor kinderen

Ik ruik meer en meer dwergenvlees
en zie onder de paddestoelen
en onder aan de bomen hoe de dwergen
met hun rozijnenbaarden
en hun kabouterkoppen
met een puntmuts op
zich niet meer kunnen of willen verbergen.

Ik heb al zeker zeven kleine mensen
of dwergen (goed kauwend) opgepeuzeld.
Het ranzige vlees moet ik eerst braden
dan lang roosteren, want het smaakt
naar vlees van jonge schichtige varanen
maar ik doe er veel mosterd bij
en ook knoflook om de duivel te verjagen.

Hendrik Carette

Twintig zaken die ik nog graag zou willen doen alvorens te sterven

Bloemen leggen op de grafsteen (een kleine stèle met een IJslandse tekst) van de Argentijnse auteur Jorge Luis Borges in het koninklijk kerkhof van Genève.

Mij met de auto laten rijden naar Roscoff in Bretagne en dan met de nachtboot varen naar Cork aan de zuidkust van Ierland om dan ’s anderendaags met de trein te reizen naar Galway en Connemara aan de westkust van dat grote mythische eiland.

Een lange professionele cursus Tai Chi bij een Japanse meester volgen om mij traag en graag te kunnen bewegen voor de rest van mijn leven.

Eén of twee gedichten mogen publiceren in het tijdschrift Nexus van de gelijknamige vereniging of stichting Nexus waarvan ik trouwens lid ben.

Samen met de romancière Amélie Nothomb oesters en een dampende schotel mosselen eten in een retaurant in Brussel op de vismarkt en daarbij twee à drie glazen champagne drinken. Of twee à drie glazen goed gekoelde Meursault.

Een week logeren in een hotel op het Deense eiland Bornholm onder de zuidkust van Zweden en dan daar het prachtboek Verborgen dichterschap (Groningen, 2026) lezen van Hero Hokwerda over het leven en het werk van de grote Griekse (Hellenistissche) dichter Konstandinos P. Kavafis die in Egypte (Alexandria) leefde.

Op een lange lege avond zou ik nog eens twee à drie ernstig-diepzinnige speelfilms willen bekijken van de Zweedse grootmeester (toneel- en filmregisseur) Ingmar Bergman. Bijvoorbeeld: ‘De maagdenbron’ (1960) , ‘Het zevende zegel’ (1957) en ‘Persona’ (1966)
die voor mij toch de sfeer van de jaren zestig van de vorige eeuw opniew oproepen.

Deze zomer of dit jaar alleszins de tentoonstelling bezoeken van de schilders Pyke Koch en Charley Toorop ‘Alles of niets’ in het museum More in Gorssel.

De dinsdag na Pinksteren een bezoek brengen aan Echternach in het groothertogdom Luxemburg om getuige te zijn bij de jaarlijkse springprocessie.

Een tocht naar het Duitse eiland Rügen in de Oostzee waar mijn geliefde schilder Casper David Friedrich het licht zag en nog veel meer. En het ook schilderde.

Een bedevaart naar Schotland.

Voettocht van Brugge naar Damme langs de Damse Vaart of het Napoleonkanaal.

Een concert bijwonen in het Concertgebouw van Brugge. (Bij voorkeur een klassiek concert van de onvoltooide symfonie van Jean Sibelius).

Mij bevrijden van een latente somberheid.

Mij bevrijden van een oppervlakkig optimisme.

Ultiem bezoek aan de waddeneilanden Ameland en Vlieland.

Een aantal geniale essays schrijven zoals Susan Sontag deed over de Zwitser Robert Walser, de Duitsers Walter Benjamin en W.G. Sebald en de Pool Witold Gombrowcz. En dit met haar helderheid en haar luciditeit.

Treinreis naar Turijn via Aosta en de Witte Berg in de Alpen.

Een dagboek bijhouden voor tijdens mijn laatste levensjaar.

Mijn testament opstellen en overhandigen aan een notaris.

                                   Hendrik Carette 

Broederschap

Brother Brodsky

Jij was een enige zoon van goede joodse ouders
in St. Petersburg de stad van de witte nachten.
Jij was een slechte student maar een goede
epische dichter. Jij werd eerst een Amerikaan
en dan weer een Europeaan.

In Venetië; volgens Willem Maurits Roggeman,
het Brugge van het zuiden
zal ik bloemen leggen op je graf op dat eiland
San Michele in de lagune
naast dat graf van Ezra Loomis Pound.

Dat boek Less Than One dat verscheen in New York
in 1986, het jaar van mijn diepe wanhoop in Brussel
is en blijft één van mijn twaalf Bijbelboeken
vertaald alsTussen iemand en niemand
door twee heerlijke exegeten.

Jij leefde in de schaduw van Dante
en luisterde naar de weduwe van Mandelstam
maar ook de stem van de Liguriër Montale.
Al het proza wat je ooit schreef, elke zin
en sententie werden voor mij een evangelie.

Hendrik Carette

Gedicht

Ik wil niet meer naar Parijs

Zwervers zijn geen ervers.
Fernand Lambrecht

Ik wil niet meer naar het wufte Parijs
tenzij voor een Russische prinses met een zonnebril
of een mollige Duitse deerne die Frans spreekt
en wel twaalf Bourgondische wijngaardslakken eet.

Ik wil naar het bos van Argonne voor de bomen
die bekend staan als eiken en voor de beleving
van het mooiste Duitse woord Waldeinsamkeit.

Ik wil naar Echternach voor de blijmoedige
en deemoedige springprocessie en in Vianden
wil ik als Vctor Hugo op de brug staan over de Our.

En dan zomaar naar Prüm in het nabije Pruisen.

Hendrik Carette

MANIFEST

Het zijn rare tijden voor onze republiek der letteren

De heer Nescio was waarlijk de grootste Nederlandse dichter hoewel hij alleen maar heerlijk proza schreef.

De gnostische dichter Lucebert hield van Hitler
maar Adolf Hitler hield alleen van Richard Wagner.

Wie alle romans leest van de arts Simon Vestdijk; heeft
geen eigen leven meer en wordt geestelijk ziek.

De taalkunstenaar Ivo Michiels had een duister verleden. Ook Hugo Claus en Cyriel Verschaeve werden besmeurd.

De Vlaamse Filip de Pillecyn was een fijne stilist. Vraag ’t
maar aan Monsieur Hawarden of aan Hans van Malmedy.

De allesweter Paul Claes houdt niet van Richard Minne
want ook een erudiet heeft soms grote blinde vlekken.

De charmante Charlotte Mutsaers wou weer vrijelijk dolen
en dwalen tussen de zanggebroeders van het woud.

De zwarte Astrid Roemer stierf in Paramaribo
en niet alhier op de lange Scheveningse pier.

De wijze Paul de Vree en Freddy de Vree waren verwant. Beiden vond ik eerder sympathiek en niet zo pedant.

Mijn vriend Frans Boenders werd oud en heel erg ziek.
Wie zal nu met mij naar Tibet of de Himalaya gaan?

Hendrik Carette

Bericht van één van de drie wijzen

Het zalig makende Christendom

                    Van de Albigenzische teksten zijn alleen
                    verdachte snippers over.
                    George Steiner, Het oog van de meester  

1.
In de Bijbel staat het niet; maar
het is en blijft wonderlijk en waar:
de mooiste en beste Christenen
waren de Volmaakten bij de Katharen
die zuivere ketters waren
en achtervolgd werden tot in een grot
of een spelonk van de Pyreneeën.


  1. Indien ik mij alsnog zou bekeren
    dan word ik een protestant; een remonstrant
    die psalmen zingt, een wederdoper,
    een Mennoniet of nog beter;
    een Amish in Amerika
    met een zwart paard en een zwartgelakte koets
    die zonder zonden, driften en begeerten leeft.

Hendrik CARETTE