Gedicht over het mystieke fietsen

Freewheelen

Freewheelen is het zaligste,
ja het hogere fietsen.
Nescio deed het in de polders
en aan het IJ
Stijn Streuvels soms aan de waterkant.

De freewheeler lijkt op een late aristocraat.
Hij bolt even uit,
bewaart het evenwicht
maar doet nix
en dit dan zo lang mogelijk.

Freewheelen is bijna zeilen op het land
met twee zacht zoevende rollende wielen.

Hendrik Carette

Gedicht over een dier

Varanen

Varanen slapen niet, zij waken
en sluipen of rennen en slepen zich voort
in het hoge en lage rimboegras.

Varanen bijten niet, zij happen
in het weke blubberende vlees van zieke waterbuffels
of Duitse en Amerikaanse toeristen met een Japanse camera.

Varanen zijn gftige dieren en leven te midden
van ons, de mooie magere mensen,
het liefst op het zo paradijselijke eiland Komodo.

Ik kan echt niet geloven dat de goede God
deze laffe lelijke reptielen ooit heeft gecreëerd.

Hendrik Carette

Gedicht

Hommage aan Hélène Nolthenius

Wanneer we weer eens naar Italië gaan dan moeten we
zeker haar geniaal boek Duecento meenemen
in één van onze dertien hutkoffers.

Want wat deze erudiete dame weet te beschrijven
over dat land tussen Aosta en Apulië
brengt ons noorderlingen al snel in een erudiete extase.

Wie de weg neemt naar Milaan begint aan een nieuw bestaan
zoals de Fransman Stendhal
die daar met Napoleon was.

Wie de trein neemt naar Turijn is nog niet in het Vaticaan
maar is misschien op weg als pelgrim naar Assisi
of Brindisi dat vroeger Brundisium was.

Met deze dame gaan we naar het diepe arme zuiden
tot in Calabrië en voelen we de tarantula
of de tarantella tot op onze bleke weke huid.

Hendrik Carette